“Echoes of the Crying Earth” / Donika Rudi

Tokë e gjallë, tokë që përbiu të kaluarën, përbiu ata që dikur ishin e që nuk janë më. Gërmadhë gjigante e mbushur me të gjitha vuajtjet e dhembjet e botës së dikurshme. Çdo gjë që dikur ishte, çdo fjalë që u tha, çdo zemër që rrahu, çdo zemër që deshi, çdo nënë që solli në botë femijë, çdo lule e çelur, çdo aromë e ndier, çdo buzëqeshje fëmije... çdo gjë mbaroi! U shkatërrua, u deformua, u transformua... mbeti harresa, ngjyra e zezë, mbeti ajri i rëndë, mbeti tymi, mjegulla, frika, ftohti, lotët e ngrirë dhe... kujtimet.
Ky ishte fundi, askush nuk arriti të shpëtojë i gjallë, përpos jehonës së shpirtit e frikës në sytë e saj.
Një zë, një shpirt i vdekur -- "ajo", memece, që dikur ishte flutura me ngjyrat më të bukura ndër të gjitha... pëshpëritë dhe shpalos "të pathënat", kujton e përjeton si në mjegull atë që dikur ndjeu, atë qe dikur pa e që dikur dëgjoi.
Ajo preku me dorë frikën, ajo është dëshmitarja e vetme e kataklizmës, ajo është e vetmja që i din sekretet e tokës e cila qau, dënesi, u zie, u përvëlua, bërtiti dhe e cila gjithmonë mbeti mister, për mua, për ty...
------------------------------------------------------------------
A living earth, an earth that swallowed the past, it swallowed those that were there once but are not anymore. Giant ruins filled with all the sorrow and pain of the past world. Every thing that used to be there before, every word that was told, every heart that has beaten, every heart that loved, every mother that brought a child in the world, every blossomed flower, every fragrance that was smelled, every smile of a child... everything terminated! It got destroyed, deformed, transformed... the forgetfulness remained, the color black, the heavy air, the smoke, the fog, the fear, the cold, the frozen tears and... the memories.
This was the end, no one could survive, except the echo of the spirit and the fear in her eyes.
One voice, one dead spirit -- "she", voiceless, she that once was the butterfly with the most beautiful colors of all... whispers and unfolds "the unsaid", misty remembers and experiences what she had felt before, what she had seen and heard before.
She had touched the fear with her hand, she is the only witness of the cataclysm, she is the only one who knows the secrets of the earth that cried, howled, got fumed, got burned, squealed, and remained a mystery forever, for me, for you...
------------------------------------------------------------------
Le terre vivante, le terre qui a englouti le passé, qui englouti ceux qui sont encore là et ceux qui ne sont plus là. Ruines géant, emplies de souffrance et de la douleur du monde passé. Tout ce qui était autrefois, chaque mot qui a été dit, chaque battement de cœur, chaque cœur qui aimait, chaque mère qui donné la vie a un enfant, chaque fleur éclose, chaque arome humé, chaque sourire d'enfant ... tout es fini ! Tout a été détruit, déformée, transformé ... Il reste - l'oubli, la couleur noir, il reste l'air lourd, la fumée, le brouillard, la peur, le froid, des larmes gelés et les souvenirs.
Ce fut la fin ... personne n'a réussi à en échapper, sauf les échos de son âme et la peur dans ses yeux.
Une voix, une âme morte -- « elle », muette, l'ancienne papillon avec la plus belle couleur entre toutes... chouchoute et déplie « l'indicibles». Elle s'en souvient et elle ressent comme dans le brouillard, tout c'est qu'elle a une fois ressenti, vu et entendu.
Elle a touché la peur avec ses mains, elle est le seul témoin de cataclysme, elle est la seule qui connaîsse les secrets de la terre sombre, la terre qui a criér, hurlé et qui est toujours restée un mystère pour moi, pour toi....

Likes: 1

Viewed: 326

source